Babamın bayram sabahı “Hazırlanın, köye gidiyoruz” demesi çocukluğumun en unutulmaz anlarındandı. Köyde bayram, koca bir yılın özleminin tek güne sığmasıydı: aile ziyaretleri, ağaçlara kurulan salıncaklar ve akşamları evlerde toplanan şenlikler.

Bu sayfada gri zeminli kutular demirtepe.net tarafından sonradan eklenmiştir; yazarın metnine ait değildir.

Köye Varış

Babamın o sözleri duyulur duyulmaz kalbimde sıcacık bir mutluluk filizlenirdi.

Demirtepe'ye vardığımızda eski taş evlerin ve büyük gövdeli ağaçların altındaki köy meydanında toplanan insanları görmek bana her zaman tarifsiz bir huzur verirdi.

Aile büyüklerimizi ziyaret etmek bizim için kutsal bir ritüeldi. Dede ve ninelerimizin ellerini öper, yüzlerindeki gülümsemeyi görmek için sabırsızlanırdık.

Bayram harçlıkları ve renkli şekerlemeler bizim dünyamızda bayramın vazgeçilmezleriydi.

Bayram Yeri

Aile ziyaretleri bitince kuzenimle birlikte soluğu köy meydanında alırdık.

Meydanda kurulan salıncaklar çocukluğumuzun en büyük mutluluğuydu. Köyün en büyük, en heybetli ağaçlarına salıncaklar kurulur; genç kızlar süslü kıyafetleri içinde sallanır, kahkahalar gökyüzüne karışırdı.

Ayaklarımız yerden kesilirken hissettiğimiz o özgürlük duygusu, köyde çocuk olmanın en güzel yanlarındandı.

Bayram yeri yalnızca bir eğlence alanı değildi. Ailelerin ve dostların buluştuğu bir yerdi. Biz çocuklar ip atlar, top oynar, arada büyüklerin arasına karışıp hikâyelerini dinlerdik.

Gece Şenlikleri

Güneş battığında köyde başka bir heyecan başlardı. Evlerde düzenlenen bayram şenlikleri bayramın bir diğer olmazsa olmazıydı.

Her gece başka bir evde buluşulur, köyün genç kızları ve kadınları ellerinde darelerle türkü söyleyip oynardı.

Darelerin ritmi kalpleri birleştirir, eski türküler köy evlerinin duvarlarında yankılanırdı. Dışarıdan gelen ayna ışıklarıyla loş bir atmosfer yaratılır, genç kızların yüzleri bu ışıklarla parıldardı.

Türkülerin her biri aslında birer hikâyeydi. Anlattıkları hayatlar, acılar ve sevinçler bize geçmişten birer armağandı. Sözleri anlamasak bile duygusu bize dokunurdu.

O Yıllar

Bayram sabahları mis gibi kokan ekmekler, gözlerindeki sevgi ve şefkatle bizi karşılayan ninelerimiz, dedelerimiz.

Bu yılların ne denli değerli olduğunu büyüdükçe, hayatın karmaşası içinde kayboldukça daha iyi anladım. Çocukken bize sıradan gelen bu bayramlar, aslında hayatımızın en saf anlarıymış.

Bayram demek sadece yeni kıyafetler, şekerler ve harçlıklar değildi. Aileye duyulan sevgi, komşularla paylaşmak, dostlarla bir arada olmak demekti.

Bazen düşünürüm, şanslıymışız. Çünkü bayramları gerçekten bayram gibi yaşamışız.

Cahide Dursun Akbaş